Hendrix Louis
(Geboren te Peer op 15-02-1827 en overleden te Antwerpen op 18-09-1888)

Louis Hendrix studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen tussen 1846 en 1852. In 1852 behaalde hij er, tussen veel landgenoten en buitenlanders, de "Prix d'excellence". Hij werd tweede in de wedstrijd om "de Prijs van Rome" in 1854, was leerling van Henri Leys en ontplooide zich tot één van de meest gegeerde religieuze schilders van zijn tijd.

In de belangrijkste van de tegenstellingen die destijds het Belgische politieke en maatschappelijke toneel beheersten -liberalisme versus katholicisme- koos Hendrix consequent voor het laatste. Hij was dan ook bevriend met en beinvloed door Jean Bethune, stichter van de St-Lucasscholen en de grote bezieler van de neogotiek in ons land. Deze stijlrichting werd ondermeer door de Kerk aangewend om haar reveil in de 19 eeuw te onderbouwen en propageren. Hendrix was lid van de St-Thomas en St-Lucasgilde, waarin de beste Belgische Kunstenaars van deze stroming vertegenwoordigd waren. Hij is de enige Kempenaar die na zijn dood een gedenksteen kreeg in de kathedraal van Antwerpen, wegens zijn verdienste als religieus schilder.

Hij vervaardigde ook wandschilderingen in religieuze thema's en historiestukken. Minder gekend is het feit dat hij bovendien een uitstekend portrettist was, die onder meer kardinaal V.Dechamps mocht schilderen evenals zijn gildebroeder, Bethune en diens vrouw. Ook van familieleden maakte hij schitterende portretten.

Zijn werken sieren kerken en collecties in België, Nederland en Duitsland. Hendrix exposeerde o.a. in het Glaspalast in Munchen(1869) en tijdens de Wereldtentoonstelling van 1885 in Antwerpen.

Stilistisch leunde hij meestal aan bij Bethune en Leys, de School van Dusseldorf en de Nazareners. Hij liet het lineaire en religieuze primeren op de menselijke passie en de kleur, waarvan de eerder op Frankrijk gerichte romantici de pleitbezorgers waren: hij is vrijwel de enige van de Antwerpse schilderschool, die deze invloeden vooral in godsdienstige taferelen verwerkte en in die zin een pionier.

Toch is Louis Hendrix na zijn dood uit de belangstelling verdwenen. De romantische historieschilderkunst en de neogotiek zijn pas sinds enkele decennia ten volle geherwaardeerd en op wetenschappelijke wijze behandeld. Aan de meeste van zijn tijdgenoten is reeds een monografie besteed.

Hendrix behoorde hoe dan ook tot de betere schilders van Belgie, die kort na 1850 bedrijvig waren. Hij is bovendien niet alleen de befaamde schilder uit Peer, maar tevens -met Godfried Guffens- de belangrijkste schilder van de 19 eeuw. Met zijn godsdienstige taferelen was hij toonaangevend in België en Nederland en duidelijk -wegens gebrek aan een monografie over zijn werk- een ontbrekende schakel in de nationale kunstgeschiedenis.

Deze tekst is overgenomen -met toelating- uit het Kunstboek Louis Hendrix 1827-1888-Peer, Passies en Portretten door Dr. Jan Vaes, samen met Jos Brebels, die assisteerde, Denis Truyen en Maurice Moors die beiden de foto's van het boek realiseerden.


VOORBEELDEN VAN WERKEN (klik op afbeelding om te vergroten)




Reeks 1

<< Vorige | Top | Volgende >>

Onze hobby | Waarom deze site | De kunstenaars | Databank/informatie | Agenda/berichten